آینده بازی های ویدئویی | گیمینگ فردا چه شکلی خواهد بود؟

جهان در قرن بیست و یکم روز به روز تغییر می‌کند. این تغییر و پیشرفت با سرعت سرسام آوری صورت می‌پذیرد. چنان که می‌گویند هرکسی که سوار بر این جریان پیشرفت نشود، توسط آن خرد و نابود می‌شود. از سبک زندگی، علم و دانش، وسایل، آب و هوا و انسانیت گرفته تا حوزه‌های مختلف سرگرمی و علم. به همین دلیل همواره افرادی هستند که تلاش می‌کنند تا آینده را بسازند. حتی رشته دانشگاهی آینده شناسی و مطالعات آینده (Future Studies) نیز به وجود آمده است و روزانه دانشجویان زیادی در آن تحصیل می‌کنند. یکی از این حوزه‌های مورد توجه مطالعات آینده، قطعاً بازی های ویدئویی است. گیمینگ هر چند ساله دگرگونی بسیار زیادی را تجربه می‌کند. به همین دلیل است که روزانه سعی می‌شود که آینده بازی‌های ویدئویی پیش‌بینی و برای آن برنامه ریزی شود. حال، آینده بازی های ویدئویی چه خواهد بود؟ سعی می‌کنیم تا تصویری را بتوانیم برایتان در این مقاله ارائه دهیم. با نوین اسپات همراه باشید.

آیا بازی‌های ویدئویی آینده با بازی‌های امروزی تفاوت خواهد داشت؟

اگر در تاریخ بازی‌های ویدئویی نگاهی دقیق داشته باشید، متوجه خواهید شد که بازی‌های ویدئویی از نسل اول هم تغییرات بسیار زیادی داشته است و هم تا حدودی ذات خود را حفظ کرده است. از نخستین بازی‌های ویدئویی، مانند پانگ (Pong)، تا جدیدترین بازی‌های بتل رویال، همگی از قواعد یکسانی در طراحی بازی استفاده می‌کنند. آن‌ها همگی از تعریف فنی یک بازی ویدئویی، یا به طور کلی یک نرم افزار رسانه نوینی، پیروی می‌کنند: نرم افزاری که بر روی یک ماشین محاسبه‌گر اجرا می‌شود، تصویر آن بر روی یک نمایشگر نمایش داده شده و المان‌های موجود در آن تصویر توسط یک درگاه ورودی قابل کنترل است. در کنار این تعریف، قواعد طراحی بازی و گیم تئوری (Game Theory) در این بازی‌ها وجود دارند: تعامل، تقابل حداقل دو طرف در یک بازی (یک بازیکن می‌تواند به تنهایی در مقابل سی پی یو یا محیط خود قرار بگیرد)، محدودیت‌های درون بازی و شانس و دیگر نکات تخصصی‌تر.

شما با دیدن بازی پانگ و مقایسه آن با عنوانی مانند فورتنایت، متوجه می‌شوید که تمامی این نکات در آن‌ها وجود دارد. با این که یکسان نیستند، در زمینه مربوط به جهان و شیوه بازی خود وجود دارند و کار می‌کنند. به همین دلیل، ما نمی‌توانیم بگوییم که ذات یک ویدئوگیم تغییر خواهد کرد. اگر بخواهیم برای شما مثالی بزنیم، به هنر موسیقی و هنر تئاتر می‌توانیم اشاره کنیم. هر چقدر که ما تئاتر کلاسیک دوران یونان باستان را با تئاترهای مدرن و پست مدرن امروزه مقایسه کنیم، یا هر چقدر که موسیقی ارکستر سمفونیک دوران‌هایی مانند کلاسیک، باروک و رمانتیک با شیوه‌های جدید مانند پانک راک، هوی متال و نویز مقایسه کنیم، باز متوجه خواهیم شد که بسیاری از المان‌های سازنده هر هنر درون این ژانرها وجود دارند؛ حتی شکستن قاعده‌ها در این هنرها خود مرهون وجود داشتن آن‌ها و به کار گیری آن‌ها به شیوه جدید است.

بیشتر بخوانید :  بررسی بازی Detroit: Become Human از دید وبسایت گیم‌اسپات

بازی‌های ویدئویی آینده قرار است که از قواعد طراحی بازی خود پیروی کنند. در هنری مانند شعر یا نقاشی، هنرمندان همواره توسط نکات و موارد علمی محدود نیستند. اما در طراحی بازی که بسیار مبتنی بر اصول ریاضیاتی است، درست به مانند موسیقی، نمی‌توان هرچیزی را به منظور خلاقیت به هم زد. با این وجود، نیازی نیست که فکر کنیم شکل های جدیدی از بازی ظهور نخواهند کرد. ظهور ژانر بتل رویال خود شاهدی بر این امر است.

چیزی که قرار است در بازی‌های ویدئویی تغییر کند، شیوه غرق کردن (Immersion) کاربر درون جهان خود است. این کار هم به وسیله ابداعاتی در نحوه تعامل گیمر با جهان خود و هم در بازنمایی (Representation) جهان بازی از نظر فنی و تخصصی است. ممکن است که ما در زمینه گرافیک بازی‌ها، فراتر نرویم. اما به وجود آمدن سخت افزارهای نمایشگری جدید بتوان تجربه‌ای جدید را خلق کرد. فرض کنیم که شاید ما در زمینه تخصصی نتوانیم از گرافیک بازی‌هایی مانند Crysis فراتر برویم، اما به وسیله نمایشگرهای هولوگرافیک، تجربه‌ای کاملاً متفاوت برای خود بیافرینیم. از نظر صوتی همچنین شاید سیستم‌های جدیدی طراحی شوند که برایمان یک محیط صوتی منحصر به فرد بیافرینند. کمپانی سونی سعی کرده است که در کنسول جدید خود، PS5، چنین کاری را با تراشه 3D Audio خود انجام دهد.

اگر در بازی‌های قدیمی و جدید دقت کنید، متوجه می‌شوید که دهه‌ها است که دارد چنین اتفاقی می‌افتد. نحوه بازنمایی بازی‌های نسل چهارم با تغییر در نسل‌های هفتم و هشتم، تجربه‌ای جدید را برای گیمرها به وجود آوردند. به همین دلیل یکی از بهترین راه‌ها برای قعال کردن قوه تخیل شما، بررسی تغییرات بازی‌ها در نسل‌های مختلف است.

چه بر سر توزیع بازی‌ها خواهد آمد؟

بازی‌های ویدئویی به مانند فیلم و موسیقی، کالایی است که در مقدار انبوه می‌تواند تولید و توزیع شود. هر بازی که به دست شما می‌رسد، دارای یک لایسنس است که شما با پرداخت میزانی پول، صاحب نسخه‌ای از آن بازی برای خود می‌شوید. تنها این نسخه از بازی مال شما خواهد شد. در فیلم، شما نسخه فیلم خود را یا به شکل فیزیکی در قالب مدیای فیزیکی (از کاست VHS تا دیسک‌های سی دی، دی وی دی یا بلوری و در نهایت حلقه‌های فیلم) یا به شکل دیجیتالی در یک پلتفرم دارای سیستم مدیریت دیجیتال محتوا (DRM) خواهید داشت. در موسیقی نیز چنین است: فیزیکی (رکورد وینیل گرامافون، کاست و سی دی) یا دیجیتالی (DRMهایی مانند اسپاتیفای و Apple Music و Deezer). در بازی‌ها نیز چنین است. اما امروزه شیوه توزیع محتوای این سه مدیوم در حال تغییر است.

بیشتر بخوانید :  معرفی ۱۰ بازی ترسناک برتر برای کامپیوتر

در موسیقی و سینما این اتفاق رخ داده است. به خصوص در فیلم که امروزه بسیار با آن آشنا هستیم. سرویس‌های استریم فیلم امروزه در حال تصاحب صنعت فیلمسازی هستند. این سرویس‌ها این شکلی عمل می‌کنند که شما تنها با پرداخت یک حق عضویت، می‌توانید به کاتالوگ بزرگی از فیلم‌ها دسترسی داشته باشید که اگر تک تک آن‌ها را بخواهید خریداری کنید، باید بیش از چند میلیون دلار هزینه صرف کنید! به همین دلیل است که سرویس‌هایی مانند Netflix و Hulu و HBO Home بسیار محبوب هستند. با این وجود، در بازی‌های ویدئویی این اتفاق در حال رخ دادن است.

این سرویس‌ها در گیمینگ امروزه بیشتر با سرویس گیم پس اکس باکس شناخته می‌شود. با پرداخت تنها 15 دلار به شکل ماهانه، شما به مقدار بسیار زیادی بازی دسترسی خواهید داشت. با این حال، شما همچنان نیازمند دانلود بازی‌های خود و آپدیت کردنشان هستید. این اتفاق در سرویس‌های استریم رخ نمی‌دهد زیرا که فیلم‌ها تنها کافی است تصویرشان استریم شود. در صورتی که در بازی‌ها، استریم تصویر آن‌ها، در صورتی که به شکل کلاد گیمینگ باشد، چندان به اندازه اجرای سخت افزاری بهینه نیست. توجه کنید که بازی یک نرم افزار تعاملی است. در صورتی که فیلم تنها برای مشاهده است. به همین دلیل است که سرویس‌های عضویت محور گلاد گیمینگ همچنان در نوزادی خود هستند و با مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنند. با این حال، با پیشرفت تکنولوژی، می‌توان سرویس‌های گیمینگی را دید که برای تجربه بازی، دیگر نیازی به داشتن کنسول نیست. حال که صحبت از کنسول‌ها به میان آمد…

چه بر سر پلتفرم‌های گیمینگ می‌آید؟

امروزه همچنان بحث و جدل‌هایی میان بهتر بودن پلتفرم‌های گیمینگ در میان است. این که کدام یک از پلتفرم‌های پی سی، کنسول یا موبایل بهترین هستند و آینده بیشتری دارند، مسئله‌ای است که روزانه در کامیونیتی‌های گیمینگ با آن مواجه هستیم. حال، ممکن است که در آینده گیمینگ ما شاهد این مسئله باشیم که پلتفرم کلاد گیمینگ به این بحث خاتمه دهد. چگونه؟ در کلاد گیمینگ، بازی‌ها بر روی یک ابرکامپیوتر ابری اجرا می‌شود و تصویر آن به ما می‌رسد. به همین خاطر، ما تنها نیاز به یک اتصال اینترنت داریم تا به سرویس کلاد گیمینگ خود وصل شویم و به بازی بپردازیم.

بیشتر بخوانید :  سبک شناسی بازی | MOBA

این شیوه از گیمینگ باعث می‌شود که تنها به وسیله‌ای نیاز داشته باشیم که بتواند از یک اتصال قوی اینترنت پشتیبانی کند. برای همین نیز گیمینگ می‌تواند ارزان‌تر و مقرون به صرفه‌تر شود. دیگر نیازی نخواهد بود که برای تجربه یک بازی، 500 دلار هزینه صرف کنسول بازی و یا پی سی شود. با این حال، باید بدانیم که آفلاین گیمینگ نخواهد مرد. هیچگاه نخواهد مرد. به چه علت؟ خصلت نرم افزاری بازی‌ها طوری است که برخی افراد حاضرند که تجربه بهتری را به شکل آفلاین و با سخت افزار نزدیک به خود را داشته باشند. درست به مانند فیلم و موسیقی که با وجود استریمینگ، همچنان افراد زیادی به خرید دیسک های بلو ری فیلم و رکوردهای وینیل موسیقی ادامه می‌دهند.

با این وجود، ممکن است که در آینده نزدیک، ما کنسول بازی را درون تلویزیون‌های خود داشته باشیم. پیشرفت‌هایی در زمینه تولید تراشه دارد صورت می‌گیرد که باعث می‌شود ما یک کنسول قدرتمند را تنها در یک تراشه کوچک داشته باشیم. از سی پی یو و پردازنده گرافیکی گرفته تا رم و دیگر چیزها تنها در یک تراشه. برخی کامپیوترهای سری NUC کمپانی اینتل توانسته‌اند تا قدرتی بالغ بر یک کنسول PS4 Pro را تنها در دستگاهی به اندازه یک کف دست قرار بدهند. به همین دلیل، ممکن است که در آینده کمپانی‌هایی مانند سونی و مایکروسافت، با کمپانی‌های سازنده تلویزیون قراردادی ببندند که کنسول بازی را مسقیماً در تلویزیون خود قرار دهند. در صورت تولید انبوه و کاهش هزینه‌ها، این امر به سود هر دو طرف، سازنده کنسول و تلوزیون، خواهد بود.

کمپانی‌های جدید؟

با دقت در تاریخ گیمینگ، متوجه می‌شوید که همواره رقابت اصلی میان غول‌های سازنده کنسول و بازی‌ها، یکسان نبوده است. در نسل اول، این رقابت میان مگنواکس و پانگ‌های خانگی بود. نسل دوم، میان آتاری و اینتلیویژن. نسل سوم و چهارم میان نینتندو و سگا. نسل پنجم میان نینتندو و سونی و از نسل ششم به بعد، میان سونی و مایکروسافت. حال، باید توجه داشت که تغییر رقابت‌ها همگی با ورود ی کمپانی جدید به صنعت پرسود گیمینگ بوده است. در نسل سوم، نینتندو از موقعیت سقوط بازار استفاده کرد. در نسل پنجم، کمپانی سونی از موقعیت رشد گرافیم سه بعدی و در نسل ششم، مایکروسافت از موقعیت امکان قدرتمند شدن کنسول‌های بازی. امروزه کمپانی‌های زیادی مانند گوگل و آمازون علاقه بسیاری به ورود به بازار کنسول‌ها نشان داده‌اند. ثروت بالای آن‌ها به همراه استفاده از موقعیت‌های جدید، باعث می‌شود که آن‌ها فرصت جایگزین شدن به جای یکی از دو کمپانی سونی یا مایکروسافت را داشته باشند.

دیدگاه کاربران

0 دیدگاه

اولین نفری باشید که نظر میدهد...

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

`